ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე ვერის თეატრში სპექტაკლების საყურებლად ხშირად დადიოდა. ერთხელ წარმოდგენაშიც ჩართეს, თუმცა მაშინ მსახიობობაზე არ ფიქრობდა. ოჯახში სურდათ, რომ შვილს სამედიცინოზე ჩაებარებინა და თითქოს თავადაც არ იყო ამის წინააღმდეგი, მაგრამ სკოლის დასრულებისა და ერთწლიანი პაუზის შემდეგ სულ სხვა გადაწყვეტილება მიიღო. მაშინდელ თეატრალურ ინსტიტუტში გამოცდები ყოველგვარი შესაბამისი მომზადების გარეშე რომ ჩააბარა და ჩაირიცხა, შინ მხოლოდ ამის შემდეგ გაამხილა, რომ „თეატრალურის“ სტუდენტი იყო…
პაატა ვახტანგიშვილი (სოხუმის დრამატული თეატრის მსახიობი):
– თეატრალურში აქვსენტი გამსახურდიას ჯგუფში მოვხვდი. პირველივე კურსიდან დავიწყე სპექტაკლებში მონაწილეობა – ჯერ ისნის თეატრში, სწავლის დასრულების შემდეგ კი რუსთავში, გოგი ქავთარაძესთან. რაც შეეხება სოხუმის თეატრს, აქ ბევრი ახლობელი მყავდა, გარემოც მომწონდა. როცა იქ მივდიოდი, თავს ისე ვგრძნობდი, როგორც საკუთარ ოჯახში. ამიტომ, 2000 წელს დიმა ჯაიანთან მისვლა გადავწყვიტე. მახსოვს, ოთახში ის და ჯემალ ქირია ისხდნენ. გავეცანი და ჩემი სურვილი ვუთხარი. მაშინ არც შტატები იყო და არც ის სიტუაცია, ახალი მსახიობი რომ აეყვანათ. ეს რომ ამიხსნა, დავემშვიდობე და უკვე ოთახიდან გავდიოდი, როდესაც ბატონმა დიმამ მითხრა, სამშაბათს შეკრებაზე გელოდებიო. ეს ძალიან მაგარი მომენტი იყო… მალევე ჩავერთე სპექტაკლებში და სხვადასხვა როლზე დამაკავეს. სოხუმის თეატრში გიზო ჟორდანიას სპექტაკლში „ქალი ყვავილით“ რომ ვითამაშე, ის დღე კარგად მახსოვს: ბანკეტზე მითხრეს, რომ შტატში ვიყავი აყვანილი…
– ცხოვრების არც ერთ ეტაპზე არ მიფიქრია ამ პროფესიისთვის თავი დამენებებინა. ხუთწლიანი იძულებითი პაუზა მქონდა, მაგრამ სცენაზე დაბრუნების სურვილი არ განმელებია. არ დავმალავ და ვიტყვი, რომ სეზონის დახურვის შემდეფ სცენა მენატრება ხოლმე. ის პერიოდიც კი მენატრება, როცა „თეატრალურის“ სპექტაკლებში ვმონაწილეობდი და სტუდენტობის წლებიც. საერთოდ, დღემდე, სადაც კი თავს კარგად ვგრძნობ, ყველა ის ადგილი მენატრება…
– მუსიკა სპექტაკლში?! ბოლო დროს დათო საყვარელიძის სპექტაკლების მუსიკალური გაფორმებით ვკაიფობ. მანამდე ბევრი რამ მოსმენილი არც მქონდა და ამიტომ ყოველთვის ინტერესით ველოდები. საერთოდ, ყველა ჟანრს ვუსმენ. „თეატრალურის“ პერიოდში და მანამდეც ვუსმენდი: „პინკ ფლოიდს“, „ლედ ზეპელინს“, „მეტალიკას“… ამ მუსიკის მოსმენისას ღამეებსაც ვათენებდი, მაგრამ ახლა ფოლკლორს დიდი დოზით ვუსმენ და ზოგჯერ მეტირება ხოლმე. ადრე უფრო არ მესმოდა ფოლკლორის მუღამი. ახლა 48 წლის ვარ და, რაც ასაკში შევდივარ, რაღაცეებს სხვანაირად ვუყურებ და ვამუღამებ. ამოჩემებული სიმღერა არ მაქვს. რამე სპეციალურად რომ ჩავრთო და ვისმინო, ასე არ ხდება, მაგრამ შეიძლება მანქანაში მგზავრობისას რომელიმე ერთი სიმღერა ან კომპოზიცია „შემხვდეს“, ჩემს იმ დღის ხასიათს მოერგოს და მთელი დღის განმავლობაში ათჯერ გადავახვიო და ამით კმაყოფილი დავრჩე. გამოდის, ხასიათის კაცი ვარ…
ადრე გიტარის დაკვრით ვერთობოდი. სიმღერას რაც შეეხება, ვმღერი, კი, გამომდის… სპექტაკლებში პატარ-პატარა წამღერებამაც მომიწია, მათ შორის იყო სპექტაკლში „ქალი ყვავილით“, მაგრამ ისეთი როლი არ მქონია, რომ „სერიოზულად“ მემღერა…
– სიმართლე გითხრათ, როლზე შინ არ ვემზადები. კი, პიესას ვკითხულობ, მაგრამ მირჩევნია რამდენიმე საათი ან მთელი დღე თეატრში ვიყო და იქ მოვემზადო, ვისწავლო… არასდროს ამომიჩემებია რომელიმე ავტორი ან ნაწარმოები და არც ჰამლეტის როლზე მიოცნებია. ზოგჯერ „ესპანური სირცხვილი“ მემართება, როცა რამე ფილმს, სპექტაკლს ვუყურებ ან ვინმეს ნამღერს ვისმენ. შიგნით ვგრძნობ, რომ ეს ის არ არის, რაც მინდოდა მენახა ან მომესმინა. ეს ჩემზეც მემართება, მიფიქრია, ეს რატომ გავაკეთე-მეთქი, მაგრამ ვცდილობ არ გამოვხატო, უბრალოდ მაწუხებს და სირცხვილს განვიცდი.
– დღეს რა პერიოდია, ყველა ვხედავთ. ყველგან ერთი და იგივე სახეების დანახვა მოსაბეზრებელია. ეს მსახიობებსაც ეხება და რეჟისორების არჩევანსაც. თითქოს ახალი სახე არავის აინტერესებს. ფილმებში და სერიალებში ვთამაშობდი, ადრე აქტიურად დავდიოდი კასთინგებზეც, მაგრამ გადაღებები ყოველთვის მოკლევადიანი იყო. კარგი იქნება, ამ მხრივ ვიყო დაკავებული. ამიტომ, ახლა ის ეტაპი მაქვს, როცა კინოზე ვფიქრობ. თეატრი მიყვარს, პატივს ვცემ და ამ სფეროში ყოველთვის ვიქნები, მაგრამ კინო მაინტერესებს. მგონი, დროა ამ მიმართულებითაც გადავდგა ნაბიჯები…
ლოკაცია: სოხუმის სახელმწიფო დრამატული თეატრი. მის: დ. უზნაძის ქ. N68
