პოდკასტ Mic Drops & Elbow Drops-ის ეპიზოდში კარლ ლამარი ნეო-სოულის ლეგენდას, D’Angelo-ს ხსოვნას პატივს მიაგებს. მუსიკოსი 14 ოქტომბერს გარდაიცვალა.
D’Angelo – ნეო სოულის ჭეშმარიტი გამომხატველი იყო, ნამდვილი ქარიზმითა და მოხიბვლის უნარით გამორჩეული, რომელსაც თავისი ჟანრისთვის არასდროს უღალატია. 20 წლიანი მუსიკალური კარიერის განმავლობაში D’Angelo-ს მხოლოდ სამი ალბომი აქვს გამოცემული, თუმცა თითოეული მათგანი უდიდესი მოვლენა იყო. სწორედ ამიტომაც, 51 წლის ასაკში მისი დაკარგვა შოკისმომგვრელია.
D’Angelo-ს განსაკუთრებული აურა ჰქონდა მაშინაც კი, როცა Gen Z-ს ამ სიტყვის მნიშვნელობა არც კი ესმოდა. მჭიდროდ შეკრული დრედებითა და შუბლზე ბენდენით, 90-იანების ტიპური რომანტიკული ვარსკვლავისგან ის სრულიად განსხვავდებოდა. არ ეცვა კოსტiუმები და არ ჩურჩულებდა ტკბილ სიტყვებს, მას ქუჩის ხიბლი ჰქონდა.
D’Angelo ერთგვარად „გეტოს სახარებას“ ქმნიდა, სადაც მამის, მღვდლისგან მიღებულ სულიერებას საკუთარ აღსარებებს ამატებდა და ქადაგებდა სიყვარულზე, სექსზე თუ ურთიერთობებზე.
მუსიკოსის 1995 წლის დებიუტი Brown Sugar თანამედროვე R&B-ისთვის წმინდა წიგნად ითვლება, რომელიც სავსეა ბუნებრივი სიმშვიდითა და თვითდაჯერებული ენერგიით, რაც D’Angelo-ს ყოველთვის გამორჩეულ არტისტად წარმოაჩენდა.
მუსიკოსის ძლიერი ტენორი საოცრად ჟღერდა, თუმცა მსმენელს მონუსხულს სწორედ მისი თამამი და გულწრფელი ტექსტები ტოვებდა. აღსანიშნავია Billboard-ის ტოპ ათეულში შესული მისი სიმღერა Lady, რონელმაც ამ ჟანრში სხვა ნიშა შექმნა.
მიუხედავად იმისა, რომ ბევრმა სცადა მისი პერსონაჟის ენერგიის გამეორება, D’Angelo-მ სიმღერა Untitled (How Does It Feel)-ით ეს მცდელობა უკონკურენტო გახდა. სხვადასხვა მინიშნებებით სავსე ნამუშევარში მუსიკოსის ხმა იმდენად ემოციური და ცოცხალია, რომ პირველივე მოსმენით, შესაძლოა, მსმენელმა ყველა შრე ვერ აღიქვას.
სიმღერის თამამმა ვიდეოკლიპმა მუსიკალური ინდუსტრია შოკში ჩააგდო. D’Angelo-ს სხეულის იდეალურმა ფორმებმა და მიმზიდველმა შესრულებამ იმდენად დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია, რომ ბევრმა კოლეგამ პირდაპირ სპორტულ დარბაზებს მიაშურა.
1995 წლის Brown Sugar-სა და 2000 წლის Voodoo-ს შორის ხუთწლიანი პაუზის მიუხედავად, ეს მოლოდინი სრულად გამართლდა ისეთი სიმღერებით, როგორებიცაა Chicken Grease და The Line, მათი ღრმა ჟღერადობა და შრეებიანი ტექსტურა ცხადყოფს, რომ მსგავსი გენიალობა ერთ დღეში არ იბადება.
მიუხედავად იმისა, რომ Untitled ძალიან წარმატებული აღმოჩნდა, D’Angelo-ზე მძიმე ფსიქოლოგიური კვალი დატოვა და ის განმარტოებულად აქცია. ახლო მეგობრის გარდაცვალებამ ალკოჰოლზე დამოკიდებულება გაუმძაფრა. მუსიკოსი საჯარო ცხოვრებას ჩამოშორდა. ის და ლორინ ჰილი თითქოს საკუთარ ვაკუუმში არსებობდნენ: დაუვიწყარი მემკვიდრეობით, მაგრამ ინდუსტრიით გულგატეხილები.
D’Angelo სცენაზე მხოლოდ 2014 წელს, თითქმის 14 წლის შემდეგ დაბრუნდა, რაც მისი მეორე, საკულტო ალბომი გამოვიდა. მესამე ალბომმა, Black Messiah-მა, უნივერსალური აღიარება მოიპოვა, ეს იყო სამყარო, სადაც ფანკი, როკი და R&B ერთად სინთეზირდა.
Black Messiah სოციალურად დაძაბული პერიოდის საუნდტრეკად იქცა, როცა პოლიციური ძალადობა და პოლიტიკური ანგარიშგება ამერიკის ლანდშაფტს ცვლიდა.
D’Angelo-ს დისკოგრაფია მოცულობითი არასდროს ყოფილა. მას R&B-ის ისტორიაში ხმაურიანი ჰიტებით ადგილი არ დაუმკვიდრებია. Billboard Hot 100-ის ტოპ ათეულში მისი მხოლოდ ერთი სიმღერა – Lady მოხვდა, მაგრამ D’Angelo ისეთ მომენტებს ქმნიდა, რომლებიც მარადიულად რჩება და ცდება ჟანრსაც და კულტურასაც. მომენტებს, რომლებიც გახსენებენ, რომ სამყაროს უკეთესობისკენ შეცვლა ყოველთვის გმირის მოსასხამს ან ზებუნებრივ ძალას არ საჭიროებს. ზოგჯერ საკმარისია კალამი, სტუდია და შთამბეჭდავი ამბავი.
