ზეკა პაგოდინიო ისტორიებისა და სახალისო ამბების უშრეტი წყაროა. ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი შემთხვევა კი 2012 წელს მოხდა, როცა კორინთიანსის მსოფლიო ჩემპიონობისას მან აუდიტორიას ტაშის დაკვრა ლუის ფელიპე სკოლარისთვის სთხოვა, რომელიც იმ დროს რეალურად კორინთიასის მთავარი მეტოქის, პალმეირასის მწვრთნელი იყო. ამ მოწოდებას გულშემატკივრისგან სტვენა და უკმაყოფილო შეძახილები მოჰყვა, სანამ ერთ-ერთმა კეთილშობილმა ადამიანმა მას აუხსნა, რომ სკოლარი პალმეირასის მწვრთნელი იყო, ხოლო კორინთიასს იმ დროს ტიტე ხელმძღვანელობდა.
ბედის ირონიით, ეს 67 წლის კარიოკა, რომელიც, როგორც თავად ამბობს, ფეხბურთის დიდი გულშემატკივარი არ არის („მატჩების ყურების მოთმინება არ მაქვს და როცა მაინც ვუყურებ, ჩემი გუნდი აუცილებლად გოლს უშვებს”), საბოლოოდ ბრაზილიური ფეხბურთის უახლესი ისტორიის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ჰიმნის შემსრულებელი გახდა.
სიმღერა Deixa a Vida me Levar, რომელიც სერჟინიო მერიტისა და ერი დუ კაისის ავტორობით შეიქმნა, ზეკა პაგოდინიომ 2002 წელს ამავე სახელწოდების ალბომში ჩაწერა და იმავე წელს მსოფლიო ჩემპიონი ბრაზილიის ნაკრების არაოფიციალურ ჰიმნად იქცა. თავად სამბას შემსრულებელს კი, როგორც ჩანს, დღემდე არ აქვს წარმოდგენა, როგორ მოხვდა სიმღერა საფეხბურთო რეპერტუარში. „ჩემმა შვილმა მითხრა, რომ მას ფეხბურთელები მღეროდნენ. შემდეგ კი წვეულებაზეც შეასრულეს,” – იხსენებს მუსიკოსი.
პაგოდინიომ Billboard ბრაზილიას თავის ოფისში უმასპინძლა, სადაც მას ორი მსოფლიო ჩემპიონი შეუერთდა: რომარიო და ბებეტო – თავდამსხმელთა დუეტი, რომელთაც 1994 წლის აშშ-ის მსოფლიო ჩემპიონატზე მაყურებელს ნამდვილი სამბა აჩუქეს.
თავის დროზე ფეხბურთში ბედი ზეკასაც უცდია. მან მონაწილეობა მიიღო ევერესტ ატლეტიკოს კლუბის სინჯებში, რომელიც 1950-იან წლებში რიო-დე-ჟანეიროში დაარსდა. „მოედანზე 10 წამიც ვერ გავძელი. მაშინვე უკან გამოვბრუნდი. მწვრთნელმა შემომხედა და მითხრა, რომ გავსულიყავი,” – აღიარებს მუსიკოსი. თავის მხრივ, ერთხელ რომარიომაც სცადა ფეხბურთიდან მუსიკაში გადასვლა. 1995 წელს მან და მისმა თანაგუნდელმა, თავდამსხმელმა უდმუნდომ, ფანკ ტრეკი O Rap dos Bad Boys ჩაწერეს. „ვერ დაიჯერებთ და ის უკეთესი მცველი იყო, ვიდრე მე მომღერალი,” – ხუმრობს ფეხბურთელი.
ზეკამ ერთხელ გოლის გატანაც სცადა. ეს საქმე კი მოწინააღმდეგე გუნდის მეკარესთან წინასწარ შეათანხმა. „წლის ბოლოს ირაჟაში საფეხბურთო ტურნირი ტარდებოდა. ვთქვი, მეკარეს რაღაცას მივცემ, რომ გოლი გამატანინოს-მეთქი. ყველაფერი შეთანხმებული გვქონდა, მაგრამ იმ დროს ირაჟას მოედანი ძალიან ცუდ მდგომარეობაში იყო – პენალტის ნიშნულთან გუბე იდგა. როცა დასარტყმელად მივედი, ბურთი ნიშნულზე გაჩერდა, მე კი მოედანზე გავცურდი და კარისკენ წავედი. რაც მთავარია, მეკარისთვის ბონუსი მაინც გადასახდელი გამიხდა.”
FELIPE ALBERTO
კარგი სამბა და კარგად ნათამაშები ფეხბურთი პრაქტიკულად მეცნიერებაა: სწორი პასი, ოსტატურად დაწერილი სტროფი, თამაში და დასამახსოვრებელი მისამღერი, ორივე სფეროში კი ვარსკვლავების დეფიციტი. „სიყვარულის დეფიციტია – ადამიანებს აღარ უყვარდებათ,” – ამბობს წუხილით. „დღეს, ვისაც ბევრი გამომწერი ჰყავს, ის არის კარგი. აღარ გჭირდება, რომ კარგად იმღერო, ხარისხიანი პროდუქტი გქონდეს ან სხვა რამ,” – ერთვება საუბარში რომარიო და იხსენებს იმ დღეებს, როცა მოწინააღმდეგის საჯარიმოში თითქოს არსაიდან ჩნდებოდა.
საუბარს ბებეტო უერთდება და როცა თამაშში ვარსკვლავი შემოდის, ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილებაა, რომ პასი მასზე გააკეთო. „მე მიყვარს სამბა. სამწუხაროა, რომ როგორც სამბის შემსრულებელი, კარგი ფეხბურთელი გამოვედი,” – ამბობს და ბურთს უკან, სამბას უბრუნებს. „ჩემი ბევრი ჰიტი ბაიელი კომპოზიტორებისგან მოდის,” – პასუხობს ზეკა და მათ დამსახურებას აღნიშნავს.
სამბაც და ფეხბურთიც ნდობით აღჭურვილ პარტნიორს გულისხმობს. ზეკასთვის ასეთი არლინდო კრუსი იყო. „ხანდახან მას მოაფიქრდებოდა მელოდია და მე ტექსტს ვწერდი. ხანდახან ყველაფერს ერთად ვაკეთებდით. როცა კი შევხვდებოდით, აუცილებლად სამბა უნდა შექმნილიყო. ბოლოს, როცა ის ვნახე, მის სახლში მივედი და ჩვენ ერთ ღამეში ხუთი სამბა დავწერეთ,” – ამბობს პაგოდინიო. რომარიოსთვის კი საუკეთესო თავდამსხმელი პარტნიორი, ვინც კი ოდესმე ჰყოლია, ბებეტოა – მისი გუნდელი 1994 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე. „ის საუკეთესო პასებს მაძლევდა.”
FELIPE ALBERTO
ზეკა პაგოდინიო თავისი საქმის ნამდვილი ოსტატია. ამასთანავე, მას იღბალიც თან ახლავს – იმდენად, რომ სწორედ ის მიიწვიეს სიმღერაში, რომელიც მსოფლიო ჩემპიონატზე ბრაზილიის ეროვნული ნაკრებისთვის შეიქმნა.
სამბასა და ფეხბურთის შერწყმამ ჯამში უამრავი ლამაზი სიმღერა შექმნა. ჟოაო ნოგეირას Espelho, რომელიც ავტობიოგრაფიული სიმღერაა ავტორის ჩაშლილ ბავშვობის ოცნებაზე, გამდარიყო ფეხბურთელი. ასევე Gonzaguinha, რომელიც ერის ფეხბურთის სიყვარულს სამხედრო დიქტატურის გასაკრიტიკებლად იყენებდა. მასში გამოყენებული მეტაფორები geraldinos და arquibaldos მარაკანას სტადიონის სხვადასხვა ფენაზე მიუთითებს – მდიდრების ტრიბუნებსა და უფრო მოკრძალებულ სექციებზე, რითაც სიმღერა ქვეყნის რეპრესიულ რეალობაზე საუბრობდა.
FELIPE ALBERTO
აქვს თუ არა ბრაზილიის ნაკრებს მსოფლიო ჩემპიონატის მოგების შანსი? „24 წელი გავიდა, რაც ეს ტიტული მოვიგეთ, მაგრამ ასეა – ნებისმიერ მომენტში შეიძლება გავიღვიძოთ და როცა ასე ვიღვიძებთ…” – ამბობს ბებეტო.
ზეკა პაგოდინიო კი ჩემპიონატის ყურებას სახლიდან არ აპირებს, არამედ მისი ფერმიდან. „გააჩნია, სად ვარ, ასე არაა? თუ ფერმაში ვარ, უკეთესია – ეზოში ტელევიზორს დავდგამ და წვეულებას მოვაწყობ. და სწორედ ესაა კარგი, არა?” – ხუმრობს ის. ხოლო თუ ეს ყველაფერი მის სახლში ხდება, სცენა განსხვავებულია. „მაშინ სულ სხვა გარემოა – ოჯახი, ჩემი შვილის მეგობრები.”
მსოფლიო ჩემპიონებს კი მათი პროფესიისადმი ზეკას გულგრილობა დიდად არ აღელვებთ. „ის ხომ ზეკაა. ზეკას კი შეუძლია ის გააკეთოს, რაც მოესურვება,” – აჯამებს რომარიო.
