Oasis-ის ძმებმა გალაგერებმა 5 სექტემბერს, ვენეციის კინოფესტივალზე, სადაც მათი Reunion Tour-ის შესახებ გადაღებული დოკუმენტური ფილმის მსოფლიო პრემიერა შედგა, განსაკუთრებული ყურადღება მიიპყრეს. ნამდვილი როკვარსკვლავების მსგავსად, ლიდოს სანაპიროზე ფოტოგრაფებისთვის რამდენიმეწამიანი პოზირების შემდეგ, ძმებმა პრესკონფერენცია სრულად გამოტოვეს.
Oasis: Don’t Look Back in Anger ერთდროულად საკონცერტო ფილმიცაა და ნოელ და ლიამ გალაგერებს შორის დაძაბული ურთიერთობის ამსახველი მიმოხილვაც. ძმების მრავალწლიანი დაპირისპირება 2009 წელს Oasis-ის დაშლით დასრულდა – პარიზში დაგეგმილ კონცერტამდე რამდენიმე წუთით ადრე, კულისებში მომხდარი დაპირისპირება ჯგუფის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დრამატულ ეპიზოდად იქცა.
ნოელმა ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ განცხადებაში საკუთარ ძმაზე თქვა: „ის ყველაზე ბრაზიანი ადამიანია, ვისაც კი ოდესმე შეხვდებით. ის ჰგავს კაცს, რომელსაც წვნიანების სამყაროში ხელში ჩანგალი უჭირავს.”
ლიამმა კი 2018 წელს The Guardian-თან საუბრისას თქვა, რომ ძმამ ზურგი აქცია: „მან მიმატოვა, ავტობუსის ქვეშ შემაგდო და ამას არასდროს დავივიწყებ. მან ჯგუფი დაშალა მაშინ, როცა Oasis ჩემთვის მთელ სამყაროს ნიშნავდა. ეს ყველაფერი კი მხოლოდ საკუთარი კარიერის წინ წასაწევად გააკეთა.“
ჯგუფი 1991 წელს, ინგლისში, მანჩესტერის მუშათა კლასის უბანში დაარსდა და 1990-იანი წლების ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ ბრიტანულ ბენდად ჩამოყალიბდა. მათმა სადებიუტო ალბომმა Definitely Maybe – 1994 წელს ბრიტანულ ჩარტში პირველი ადგილი დაიკავა. ხოლო 1995 წლის ალბომი (What’s the Story) Morning Glory? ბრიტანეთის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე გაყიდვად ალბომად იქცა.
ფილმი Oasis-ის ფენომენს და იმ რთული ხასიათის მქონე ადამიანებს ასახავს, რომლებიც ამ ჰიტების უკან დგანან. სიმღერების უმეტესობა, მათ შორის Wonderwall და Live Forever, უფროსი ძმის, ნოელ გალაგერის დაწერილია. დოკუმენტურ ფილმში ასევე შესულია აქამდე გამოუქვეყნებელი რეპეტიციების კადრები, მათ შორის მომენტი, როდესაც ლიამის გამოჩენისთანავე ყველა იძაბება და ასევე ბოლო 25 წლის განმავლობაში მათი პირველი ერთობლივი ინტერვიუ.
2025 წელს ძმებმა 16-წლიანი პაუზა დაასრულეს და Reunion Tour-ით სცენას დაუბრუნდნენ. ტურნე უელსის ქალაქ კარდიფში გაიხსნა, სადაც Oasis-ს კონცერტს 60 000-ზე მეტი მაყურებელი დაესწრო. ბევრი ეჭვობდა, რომ 2009 წელს პარიზში განვითარებული მოვლენების მსგავსად, კონცერტი საერთოდ არ შედგებოდა, თუმცა ამჯერად შოუ შედგა. ჯგუფის შემადგენლობაში გიტარაზე Oasis-ის ყოფილი წევრები: პოლ Bonehead არტურსი და ჯემ არჩერი – გიტარაზე, ენდი ბელი – ბას-გიტარაზე, ხოლო დასარტყამ ინსტრუმენტზე – ჯოი უორონკერი შეუერთდნენ.
დოკუმენტური ფილმის სცენარისტმა სტივენ ნაითმა განაცხადა, რომ მას და ნოელს სურდათ ეპოვათ კითხვაზე პასუხი, თუ რატომ გაუძლო ამ მუსიკამ დროს არა მხოლოდ იმ ადამიანებისთვის, რომლებმაც ის 1990-იან წლებში აღმოაჩინეს, არამედ ახალი თაობისთვისაც, რამაც საბოლოოდ Reunion Tour-ის ბილეთებზე წარმოუდგენლად დიდი მოთხოვნა განაპირობა.
ფილმის რეჟისორებმა, დილან საუთერნმა და უილ ლავლეისმა, ძმებთან ცალ-ცალკე ინტერვიუები რეპეტიციების დაწყებამდე ჩაწერეს, მოგვიანებით კი, უკვე ტურნეს მიმდინარეობისას, ნოელი და ლიამი ერთად საუბრობენ.
„ჩვენი მიზანი იყო, გადაგვეღო ფილმი ორი ძმის შერიგებაზე, ძმებზე, რომლებიც რთული და ფეთქებადი ურთიერთობით არიან ცნობილი. თუმცა, ამავდროულად, გვინდოდა გვეჩვენებინა მუსიკის ძალა და ის, თუ როგორ განაგრძობდა Oasis-ის სიმღერები დამოუკიდებელ არსებობას იმ 15 წლის განმავლობაში, როცა ჯგუფი სცენას იყო ჩამოშორებული. ეს დოკუმენტური ფილმი, ისევე როგორც ჯგუფის გაერთიანება და ტურნე, საბოლოოდ, დამოუკიდებელ და მასშტაბურ მოვლენად იქცა“, – აღნიშნეს რეჟისორებმა განცხადებაში.
რეჟისორების თქმით, მათი მიზანი იყო, რეპეტიციების დროს ჯგუფისთვის გადაღება მაქსიმალურად შეუმჩნეველი ყოფილიყო. კონცერტების გადაღებისას კი სურდათ, მაყურებელს ისეთი განცდა ჰქონოდა, თითქოს თავადაც ღონისძიების ეპიცენტრში იმყოფებოდნენ. ფილმი ასევე მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოსული გულშემატკივრების ისტორიებსა და გამოცდილებასაც ასახავს.
„ხანდახან შეიძლება უბრალოდ გადაეყარო ადამიანს, რომლის ძაღლსაც Bonehead ჰქვია, და ესეც ისტორიის ნაწილი გახდეს“, – ამბობს ფილმის რეჟისორი დილან საუთერნი.
Oasis: Don’t Look Back in Anger კინოთეატრებში ფესტივალის დასრულებიდან მალევე გამოვა. Disney – ფილმს 11 სექტემბერს IMAX-ის ფორმატში გამოუშვებს, მოგვიანებით კი ის Disney+-ის სტრიმინგ პლატოფრმაზეც განთავსდება.
